بِالْنَّافِلَةِ حَتّى أُحِبَّهُ ، فَإذَا أحْبَبْتُهُ كُنتُ سَمعَهُ الَّذِى يَسْمَعُ بِهِ ، وَبَصَرَهُ الَّذِى يُبصِرُ بِه ، وَلِسَانَهُ الَّذِى يَنْطِقُ بِه ، وَيَدَهُ الَّذِى يَبْطِشُ بِهَا . إن دَعَانِى أجَبْتُهُ وَإنْ سَأَلَنِى أَعْطَيْتُهُ « 1 » . هيچ بنده‌اى با هيچ چيزى به من نزديك نشده است كه از واجبات نزد من محبوب‌تر باشد ، بندهء من به وسيلهء مستحبات [ كه من واجب نكرده‌ام ولى او تنها به خاطر محبوبيت آنها نزد من انجام مىدهد ] به من نزديك مىشود تا محبوب من مىشود ، همين كه محبوب من شد من گوش او مىشوم كه با آن مىشنود و چشم او مىشوم كه با آن مىبيند و زبان او مىشوم كه با آن مىگويد و دست او مىشوم كه با آن برمىگيرد پس اگر مرا بخواند او را اجابت مىكنم و اگر از من بخواهد به او عطا مىنمايم . بنابراين يگانه راه وصول به مقامات انسانى و انسان كامل شدن طى راه عبوديّت است ؛ چون نتيجه و حقيقت عبوديّت همان ربوبيّت و ولايت و تصرّف است چرا كه چون با تقرّب نزد او محبوب شود ، توانايى تصرّف در كائنات و مخلوقات را مىيابد و مأذون به اذن تكوينى تصرّف در كائنات مىگردد . اهل بيت عليهم السلام ، عبادت و بندگى را به جايى رساندند كه از جن و انس و فرشته و ديگر موجوداتِ صاحب عقل به پيشگاه حق مقرّب‌تر شدند و به همين سبب حوزهء تصرّف و ولايتشان بر كائنات گسترده‌تر شد . اهل بيت عليهم السلام و سوزِ بندگى معاويه عليه لعنة اللّه به ضرار ضبابى گفت : تو هميشه با على بودى از

--> ( 1 ) - الكافى : 2 / 352 ، باب من آذى المسلمين ، حديث 7 .